Babası iş seyahatinden döndü;
Babası iş seyahatinde olduğu için Uygar uzun zaman sonra ilk defa babasını gördü. Babasının olmadığı dönemde sıklıkla görüntülü konuşsak da yanında olmasının ve ten temasının yerini tutamadı elbette.
Bu süreçte oyunlarındaki tema neredeyse her zaman bir baba ve bir bebeğin bir araya gelip kavuşma öyküsüydü. Bir küçük ve bir büyük her cisim onun için yan yana gelmeliydi??’Bebek yüzen dinozor’ ‘baba yüzen dinozor’ un yüzgecinin tam altında olmalıydı, bebek T-Rex baba T-Rex in sırtına binmeliydi, küçük süpürge büyük süpürgenin yanında durmalıydı çünkü ‘o babası, bu da bebeği’ydi.
Bu Uygar’ın babasının yokluğuyla baş etme yöntemiydi. Oyun ve semboller aracılığıyla hayatta fiziken ulaşamadığı sevgi ve güven figürüne dair düşlemlerini yansıtma fırsatı buluyordu.
Fakat yine de babası eve geldiğinde sıklıkla ne zaman tekrar işe gideceğini soruyor veya kısacık dahi gözünün önünden kaybolsa bir yolunu bulup yanına gitmeye çalışıyordu.
Bu gibi davranışlar ebeveynler için bazen çocuğumuz bize ‘yapışmaya’ çalışıyor gibi hissettirebilir ve yorucu ve bunaltıcı olabilir. Böyle zamanlarda ebeveynlerden biri ötekine destek olabilir veya bir başka yetişkin yardımcı olabilir. Ama çocuğun ‘yapışma’sı, gerçekten ihtiyaçlarını karşılayan kadar bitmez, tabi biz de bu ihtiyaçlara cevap verirsek ? Vermezsek bu ihtiyacı yok saymayı öğrenebilir ve yetişkinlikte de ihtiyaçlarını yok saymayı veya ikinci plana atmayı sürdürebilir.
Uygar şuanda babasıyla ilişkisinde hissettiği yokluğu doyurma çalışıyor ve uzun süreli bir açlık sonrasında sofra gördüğümüzde nasıl hızla yemeye çalışıyorsak, aynı hızla babasından almak istediklerini almaya çalışıyor. Doyduğunu hissettiğinde babasına biraz daha alan tanıyabilecek.
Çocuğunun ihtiyaçlarına sevgiyle ve şefkatle yaklaşan tüm babalara…