2 yaş sendromu olarak bilinen ve kendini sıklıkla: her şeye itiraz etme, kendiyle dahi inatlaşma, sinir ve ağlama krizleri gibi tipik davranışlarla gösteren yaş döneminden bahsetmek için harika bir fırsat elime geçti. Çünkü Uygar tam da bunların hepsini yaşadığı ve gerçek bir ağlama krizi geçirdiği bir gün geçirdi. Hani şu yaklaşık 5-10 dakika süren ve ne yapsan yatıştırılamayan krizlerden.
Adı her ne kadar 2 yaş sendromu olsa da, bu ve benzeri davranışlar 2-5 yaş arasında herhangi bir zamanda görülebilir. Gelişimsel olarak incelendiğinde bu yaş dönemindeki davranışlar ve duygular ergenlikle çok benzeşir çünkü çocuklar ilk defa bu yaş grubunda ebeveynlerinden fiziksel olarak ayrışabildiklerini keşfederler. Ergenlikte ise bu duygusal ve sosyal bir ayrışma dönemidir. Dolayısıyla bu iki dönemdeki davranış yapılanmaları çok benzer.
Elbette bu artıları ve eksileri olan bir ayrışmadır. Hem karşılarında keşfe açılan muhteşem bir dünyaya adım atarlar hem de attıkları her adımda ebeveynlerinden uzaklaşıyor olabildiklerini fark ederler. Keşfetmek keyiflidir. Fakat aynı zamanda yeni ve deneyimlenmemiş bir alana doğrudur ve bu alanda her daim ebeveynlerin yanında olmayacağını fark etmekse endişe verici, üzücü veya korkutucu olabilir…
Bütün bu içsel karmaşa elbette çocuğun duygularına ve davranışlarına da yansır. Sonucunda kendi kararlarıyla bile tartışan, sadece teklif edildiği için dahi bir şeylere “Hayır! “diyebilen, aldığı bir kararda esneklik göstermekte gerçekten zorlanan ve bazı şeyler tam da istediği gibi olmadığında dünyanın sonu gelmişcesine ağlayan küçük çocuklarla karşılaşabilirsiniz.
Uygar için bugünkü krizin başlangıcı teklif ettiğimiz yemekleri beğenmemesi ile oldu. Bir süre alternatif üretmeye ve duygularını aynalayıp kendini ifade etmesi için alan açmaya çalıştık fakat nabız giderek arttı ve sonunda şiddetli bir ağlama ile yerde tepinerek süren bir krize evrildi.
Elbette ki uzun bir günün ardından babasıyla sakince yemeğimizi yemeyi tercih ederdik? fakat ikimiz de biliyorduk ki bu gibi davranışlar bu yaş grubunda normaldi ve yapmamız gereken şey o duygusunu dışa vururken sabırla ve sevgiyle eşlik etmekti.
Onun için kısa bizim içinse kıyasla uzun bir süreden sonra ⏰ (objektif olmak gerekirse yaklaşık 5 dakika diyebiliriz ) bu ağlamanın sonu geldi ve sanki hiçbir şey yaşanmamışçasına yerden kalkıp bize döndü ve salondan bir oyuncağını alıp geleceğini söyleyip gitti.
Biz de derin bir nefes alıp yemeğimize devam ettik.
Bu gibi anlar bir süreliğine bizler için zorlayıcı olsa da, yaş normalinde bir davranışa daha bilinçli yaklaşabilmek hem süreci doğru yönetebilmemizi, hem de çocuğumuzla aramızdaki ilişkiyi güvenli bir sıcaklıkta sürdürmemizi sağlayabilir.